ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ: Ένα κουτί ταινιών μέτρησης γλυκόζης ανά τρίμηνο δεν αρκεί για τους χρήστες CGM

Ως σημαντική, αλλά ανεπαρκή, χαρακτηρίζει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων - Συλλόγων Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη (ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ) τη νεότερη εξέλιξη στο ζήτημα της αποζημίωσης των ταινιών μέτρησης γλυκόζης αίματος για τα άτομα με διαβήτη που χρησιμοποιούν συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης, τα γνωστά CGM. Η εξέλιξη αυτή αποτυπώθηκε στο ΦΕΚ Β’ 2027/07.04.2026, το οποίο αφορά στην απόφαση 105/1089 του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΟΠΥΥ, με τίτλο: «2η τροποποίηση της υπ’ αρ. 287/18.09.2025 (Β’ 5395) απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (Ε.Ο.Π.Υ.Υ.)». Πρόκειται για διοικητική πράξη του ΕΟΠΥΥ που τροποποιεί την προηγηθείσα 287/18.09.2025 απόφαση του Οργανισμού, με την οποία είχε ουσιαστικά καταργηθεί η αποζημίωση ταινιών μέτρησης γλυκόζης αίματος για τους διαβητικούς που κάνουν χρήση συστημάτων συνεχούς ή στιγμιαίας παρακολούθησης γλυκόζης, δηλαδή CGM ή FGM.

Με τη νέα τροποποίηση, ο ΕΟΠΥΥ επαναφέρει μερικώς την κάλυψη των ταινιών για τη συγκεκριμένη κατηγορία ασθενών. Η πρόβλεψη, όμως, περιορίζεται σε ένα κουτί ανά τρίμηνο, δηλαδή σε τέσσερα κουτιά ετησίως, ενώ η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ ζητά τουλάχιστον ένα κουτί τον μήνα, δηλαδή δώδεκα κουτιά τον χρόνο. Για τον λόγο αυτό, η Ομοσπονδία κάνει λόγο για «μισό βήμα» από το Υπουργείο Υγείας και τον ΕΟΠΥΥ. Αναγνωρίζει ότι υπήρξε μια πρώτη μετακίνηση μετά τις πιέσεις και τις παρεμβάσεις της κοινότητας των ατόμων με διαβήτη, επισημαίνει όμως ότι η νέα ρύθμιση δεν διασφαλίζει πλήρως την ασφάλεια των χρηστών CGM, καθώς οι ανάγκες τους σε ταινίες μέτρησης γλυκόζης αίματος παραμένουν πολύ μεγαλύτερες από την παροχή που θεσπίστηκε.

Οι αντιδράσεις των διαβητικών

Το θέμα άνοιξε ουσιαστικά μετά την απόφαση του ΕΟΠΥΥ τον Σεπτέμβριο του 2025, με την οποία οι χρήστες συστημάτων συνεχούς ή στιγμιαίας παρακολούθησης γλυκόζης βρέθηκαν εκτός αποζημίωσης για τις ταινίες μέτρησης γλυκόζης αίματος. Η ρύθμιση αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από την ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, η οποία από την πρώτη στιγμή υποστήριξε ότι η χρήση CGM ή FGM δεν καταργεί την ανάγκη για μετρήσεις γλυκόζης αίματος με τρύπημα στο δάκτυλο. Η Ομοσπονδία εξήγησε αναλυτικά ότι οι ταινίες παραμένουν απαραίτητες σε μια σειρά από κρίσιμες περιπτώσεις, όπως:

• όταν υπάρχει ασυμφωνία ανάμεσα στα συμπτώματα του ασθενούς και στην ένδειξη του αισθητήρα,
• όταν καταγράφονται απότομες μεταβολές της γλυκόζης,
• όταν απαιτείται επιβεβαίωση πριν από θεραπευτική απόφαση,
• όταν προκύπτει τεχνική αστοχία ή κενό στη λειτουργία του συστήματος.

Το ζήτημα δεν έμεινε σε επίπεδο ανακοινώσεων. Η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ κλιμάκωσε τις παρεμβάσεις της, ζητώντας την αποκατάσταση της αποζημίωσης και μεταφέροντας το θέμα μέχρι το ανώτατο πολιτικό επίπεδο, με αίτημα συνάντησης στο Μέγαρο Μαξίμου. Η Ομοσπονδία υπογράμμισε ότι η διακοπή της κάλυψης άφησε χιλιάδες πάσχοντες χωρίς ένα βασικό αναλώσιμο για την ασφαλή διαχείριση της πάθησής τους.

Υπό την πίεση αυτή, στα τέλη Μαρτίου ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης ανακοίνωσε ότι, κατόπιν εντολής του προς τον ΕΟΠΥΥ, οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 που χρησιμοποιούν CGM θα μπορούν να λαμβάνουν 50 ταινίες μέτρησης σακχάρου ανά τρίμηνο. Η ανακοίνωση δημιούργησε προσδοκίες ότι το πρόβλημα θα αποκατασταθεί ουσιαστικά, όμως η δημοσίευση του ΦΕΚ του Απριλίου επιβεβαίωσε τελικά μια περιορισμένη λύση, καθώς η κάλυψη αντιστοιχεί σε ένα κουτί ανά τρίμηνο και όχι σε ένα κουτί ανά μήνα, όπως ζητά η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ.

Έτσι, η πλήρης κατάργηση μετατράπηκε σε μερική επαναφορά. Για την ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ, όμως, η απόσταση ανάμεσα στα 4 κουτιά που προβλέπει η νέα ρύθμιση και στα 12 που ζητούν οι ασθενείς παραμένει ουσιαστική. Δεν πρόκειται, όπως τονίζει, για διαφορά αριθμών, αλλά για διαφορά ασφάλειας στην καθημερινή διαχείριση μιας χρόνιας και απαιτητικής πάθησης.

Γιατί τα CGM δεν καταργούν τις μετρήσεις γλυκόζης αίματος

Η κεντρική θέση της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ είναι ότι τα συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης αποτελούν αναμφίβολα ένα πολύτιμο εργαλείο για τα άτομα με διαβήτη, δεν μπορούν όμως να λειτουργούν ως μοναδική βάση για όλες τις θεραπευτικές αποφάσεις. Η χρήση τους βελτιώνει την καθημερινή παρακολούθηση, δίνει εικόνα για την πορεία των τιμών της γλυκόζης και βοηθά τους πάσχοντες να προλαμβάνουν επικίνδυνες διακυμάνσεις. Δεν αντικαθιστά, όμως, σε κάθε περίπτωση τη μέτρηση γλυκόζης αίματος. Οι ταινίες μέτρησης παραμένουν αναγκαίες όταν:

• τα συμπτώματα του ασθενούς δεν συμφωνούν με την ένδειξη του αισθητήρα,
• υπάρχει υποψία υπογλυκαιμίας ή υπεργλυκαιμίας,
• οι τιμές αλλάζουν απότομα,
• απαιτείται επιβεβαίωση πριν από τη χορήγηση ινσουλίνης ή άλλη θεραπευτική απόφαση.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η μέτρηση από το αίμα λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλείδα.
Επιπλέον, υπάρχουν πρακτικές συνθήκες στις οποίες το CGM μπορεί προσωρινά να μη δίνει αξιόπιστη ή διαθέσιμη ένδειξη, όπως κατά την αλλαγή αισθητήρα, σε περίοδο προσαρμογής νέου αισθητήρα, σε τεχνική αστοχία, σε αποκόλληση ή σε περίπτωση που απαιτείται βαθμονόμηση. Για τους ασθενείς, οι ταινίες δεν είναι συμπληρωματική πολυτέλεια, αλλά το απαραίτητο εφεδρικό μέσο για να μη μένουν χωρίς ασφαλή τρόπο ελέγχου της γλυκόζης τους.

Το αίτημα για ένα κουτί τον μήνα

Σε αυτό το πλαίσιο, η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ επιμένει ότι η πρόβλεψη για ένα κουτί ανά τρίμηνο δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των χρηστών CGM. Τα τέσσερα κουτιά ετησίως μπορεί να εμφανίζονται ως μερική αποκατάσταση της προηγούμενης κατάργησης, ωστόσο, σύμφωνα με την Ομοσπονδία, δεν επαρκούν για την ασφαλή καθημερινή διαχείριση της πάθησης.

Αίτημα της ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ παραμένει η χορήγηση τουλάχιστον δώδεκα κουτιών ταινιών μέτρησης γλυκόζης αίματος τον χρόνο, δηλαδή ενός κουτιού κάθε μήνα. Η διαφορά ανάμεσα στα τέσσερα κουτιά που προβλέπει η νέα ρύθμιση και στα δώδεκα που ζητά η Ομοσπονδία δεν είναι, όπως υπογραμμίζεται, μια απλή αριθμητική απόκλιση. Είναι η απόσταση ανάμεσα σε μια περιορισμένη παροχή και σε μια κάλυψη που μπορεί να ανταποκριθεί πιο ρεαλιστικά στις ανάγκες των ασθενών.

Για τα άτομα με διαβήτη, η πρόσβαση στις ταινίες μέτρησης δεν αφορά μόνο την οικονομική επιβάρυνση. Αφορά την καθημερινή ασφάλεια, την αυτονομία και τη δυνατότητα να λαμβάνουν σωστές αποφάσεις χωρίς να αναγκάζονται να «μετρούν» τις μετρήσεις τους με βάση το πόσες ταινίες απομένουν στο κουτί.

Kαθυστέρηση στην εφαρμογή της ρύθμισης

Στο ήδη περιορισμένο περιεχόμενο της νέας ρύθμισης προστίθεται και το ζήτημα της καθυστέρησης στην εφαρμογή της. Η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ επισημαίνει ότι, παρότι το ΦΕΚ δημοσιεύθηκε στις 7 Απριλίου 2026, η τροποποίηση δεν έχει τεθεί ακόμη σε ισχύ στο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης.

Η καθυστέρηση αυτή έχει πρακτικές συνέπειες για τους πάσχοντες, καθώς, σύμφωνα με την Ομοσπονδία, συνεχίζει να τους στερεί αναγκαία αναλώσιμα, τα οποία ήδη έχουν εγκριθεί θεσμικά. Έτσι, ακόμη και η μερική επαναφορά που προβλέπει το ΦΕΚ δεν έχει μεταφραστεί άμεσα σε πραγματική πρόσβαση για τους ασθενείς.

Γι’ αυτό και η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ ζητά από την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας και τη Διοίκηση του ΕΟΠΥΥ να προχωρήσουν άμεσα στην ενεργοποίηση της συνταγογράφησης στο e-Dapy, αλλά και να επανεξετάσουν το όριο των τεσσάρων κουτιών ετησίως.

Το διακύβευμα: Ασφάλεια και όχι απλή αποζημίωση

Το ζήτημα των ταινιών μέτρησης γλυκόζης για τους χρήστες CGM δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια στενά λογιστική εκκρεμότητα. Για τους ασθενείς, δεν πρόκειται απλώς για ένα αναλώσιμο υλικό, αλλά για εργαλείο ασφάλειας. Κάθε μέτρηση μπορεί να συνδέεται με μια κρίσιμη απόφαση, αν πρέπει να χορηγηθεί ινσουλίνη, αν χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση υπογλυκαιμίας, αν η ένδειξη του αισθητήρα είναι αξιόπιστη ή αν πρέπει να επιβεβαιωθεί.

Η νέα ρύθμιση αναγνωρίζει, έστω και μερικώς, ότι οι χρήστες CGM εξακολουθούν να χρειάζονται ταινίες μέτρησης γλυκόζης αίματος. Ωστόσο, η αναγνώριση αυτή παραμένει περιορισμένη. Όσο η κάλυψη μένει στο ένα κουτί ανά τρίμηνο, οι ασθενείς καλούνται είτε να καλύψουν οι ίδιοι το επιπλέον κόστος είτε να περιορίσουν τις μετρήσεις τους, ακόμη και όταν αυτές είναι απαραίτητες.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η ΠΟΣΣΑΣΔΙΑ δεν αντιμετωπίζει το ΦΕΚ του Απριλίου ως οριστική λύση, αλλά ως αφετηρία για συνέχιση της διεκδίκησης. Η Ομοσπονδία δηλώνει πρόθυμη να συζητήσει με τον ΕΟΠΥΥ την κάλυψη των δώδεκα κουτιών ετησίως, επιμένοντας ότι η ασφάλεια των ατόμων με διαβήτη δεν μπορεί να υποχωρεί μπροστά σε δημοσιονομικούς υπολογισμούς.