Η FairLife αναδεικνύει τη δύναμη της ψυχολογικής στήριξης στον καρκίνο του πνεύμονα
Η ψυχοκοινωνική υποστήριξη αναδεικνύεται σε βασικό πυλώνα της ογκολογικής φροντίδας για τους ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα και τις οικογένειές τους. Τη σημασία αυτής της διάστασης ανέδειξε η «FairLife – Φροντίδα και Πρόληψη για τον Καρκίνο του Πνεύμονα», μέσα από το ενημερωτικό webinar «Ζώντας με τον Καρκίνο του Πνεύμονα: Η Δύναμη της Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης», που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 2 Ιουλίου 2025 στο πλαίσιο του προγράμματος BREATH.
Το πρόγραμμα BREATH προσφέρει δωρεάν ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη σε ασθενείς και φροντιστές σε όλη την Ελλάδα, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και της ψυχικής ανθεκτικότητας όσων έρχονται αντιμέτωποι με τον καρκίνο του πνεύμονα. Πρόκειται για μια καινοτόμο πρωτοβουλία που ενισχύει την ανθρώπινη σχέση, την καθοδήγηση και το μοίρασμα ως μέσα ενδυνάμωσης στην ογκολογική διαδρομή.
Η εκδήλωση συγκέντρωσε περισσότερους από 1.200 συμμετέχοντες, ενώ 22 ομιλητές και σχολιαστές –επαγγελματίες ψυχικής υγείας, ιατροί, φροντιστές και ασθενείς– κατέθεσαν επιστημονικές τοποθετήσεις και προσωπικές εμπειρίες, συμβάλλοντας σε έναν πολύπλευρο και ουσιαστικό διάλογο για την ολιστική φροντίδα στον καρκίνο του πνεύμονα.
Το webinar, που συντόνισε η δημοσιογράφος Νατάσσα Σπαγαδώρου, πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καρκίνου (ΕΛΛΟΚ) και της Ελληνικής Εταιρείας Ογκολογίας Πνεύμονα, μεταδόθηκε ζωντανά από τα επίσημα κανάλια της FairLife στο Facebook και στο YouTube, με δωρεάν συμμετοχή.
Το πρόγραμμα BREATH
Στην εναρκτήρια τοποθέτησή της, η Κορίνα Πατέλη-Bell, Πρόεδρος της «FairLife – Φροντίδα και Πρόληψη για τον Καρκίνο του Πνεύμονα», παρουσίασε τη φιλοσοφία και την πορεία του πολυβραβευμένου προγράμματος BREATH, το οποίο σχεδιάστηκε με αφετηρία τη δική της προσωπική εμπειρία ως φροντίστρια του συζύγου της.
Η κα Πατέλη-Bell ανέδειξε τον κοινωνικό αντίκτυπο του προγράμματος, το οποίο μέχρι σήμερα έχει προσφέρει 6.119 ώρες υποστήριξης σε 1.105 ωφελούμενους σε όλη την Ελλάδα. Όπως επεσήμανε, ένα από τα πιο ουσιαστικά χαρακτηριστικά του BREATH είναι η γεωγραφική του διασπορά, καθώς η υποστήριξη φτάνει και σε απομακρυσμένες περιοχές, πέρα από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Περαιτέρω αναφέρθηκε με ιδιαίτερη έμφαση στις πολύτιμες συνεργασίες με επαγγελματίες ψυχικής υγείας και εξειδικευμένους φορείς, που ενισχύουν συνεχώς τη δυναμική και την εμβέλεια του προγράμματος.
Η κα Πατέλη-Bell χαρακτήρισε την ψυχολογική υποστήριξη όχι ως πολυτέλεια, αλλά ως ανθρώπινο δικαίωμα, και κάλεσε την Πολιτεία να αναγνωρίσει επισήμως την αξία του BREATH, προκειμένου να προχωρήσει σε θεσμική στήριξη του προγράμματος που θα διασφαλίσει τη βιωσιμότητά του σε βάθος χρόνου. «Η πρόληψη και η υγεία δεν είναι δαπάνη, είναι επένδυση», υπογράμμισε χαρακτηριστικά η Πρόεδρος της «FairLife.
Στο ίδιο πνεύμα, ο Paul Kidner, Advisor του TIMA Foundation, ανέδειξε τη σημασία της συνεχούς στήριξης του BREATH από το Ίδρυμα για τρίτη συνεχή χρονιά, χαρακτηρίζοντάς το μια ολοκληρωμένη παρέμβαση που καλύπτει το κενό ενημέρωσης και ψυχοκοινωνικής φροντίδας σε μια από τις πιο δύσκολες και συχνά «αόρατες» μορφές καρκίνου. Όπως σημείωσε, η «FairLife συνεισφέρει καθοριστικά στην ανθρώπινη ενδυνάμωση, δίπλα στην ιατρική φροντίδα, και αποτελεί παράδειγμα ουσιαστικής κοινωνικής προσφοράς.
Τι αποκαλύπτουν τα δεδομένα από το πρόγραμμα BREATH
Η Θεοδώρα Λάζαρη, Κλινική Ψυχολόγος, MSc Ψυχοθεραπεύτρια, παρουσίασε αναλυτικά τα δεδομένα του προγράμματος BREATH, αναδεικνύοντας τον ρόλο της ανθρώπινης σύνδεσης, της προσβασιμότητας και της εξατομικευμένης υποστήριξης στη φροντίδα των ασθενών και των φροντιστών τους.
Όπως επεσήμανε, η σύνθεση των ωφελούμενων αποτυπώνει μια σειρά από προκλήσεις: το 81% είναι γυναίκες ηλικίας 45–64 ετών, ενώ η συμμετοχή ανδρών παραμένει χαμηλή – γεγονός που σχετίζεται τόσο με κοινωνικά στερεότυπα όσο και με τη δυσκολία έκφρασης συναισθημάτων. Για την κατανόηση των αναγκών τους αξιοποιούνται ανώνυμα ερωτηματολόγια, τα οποία επιτρέπουν την αποτύπωση όχι μόνο της ψυχολογικής επιβάρυνσης, αλλά και των συνθηκών ζωής, των πρακτικών δυσκολιών και των μορφών υποστήριξης που χρειάζονται.
Μεταξύ των βασικών προκλήσεων που κατέγραψε η κα Λάζαρη, περιλαμβάνονται η χαμηλή συμμετοχή ανδρών, η ανάγκη για περισσότερους εθελοντές ψυχολόγους, τα τεχνικά εμπόδια πρόσβασης σε ορισμένες περιοχές, αλλά και η ψυχική επιβάρυνση των ίδιων των επαγγελματιών που προσφέρουν στήριξη.
Παρά τις δυσκολίες, το πρόγραμμα εξελίσσεται δυναμικά, με σαφείς στόχους για το μέλλον:
- ενίσχυση του δικτύου ψυχολόγων,
- συνέχιση και επέκταση της ομάδας FairYouth,
- αναβάθμιση της Ομάδας Αυτοφροντίδας,
- δημιουργία του Buddy System, ενός νέου μοντέλου υποστήριξης από πρώην ασθενείς προς νεοδιαγνωσμένους.
Η κα Λάζαρη υπογράμμισε τη σημασία του να υπάρχει χώρος και χρόνος για την ψυχολογική αποφόρτιση, τόσο για τους συμμετέχοντες όσο και για τους επαγγελματίες, επισημαίνοντας ότι η ψυχοκοινωνική φροντίδα δεν είναι στατική — εξελίσσεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες της κοινότητας που υπηρετεί.
Τι αποκαλύπτει το πρόγραμμα BREATH
Η Θεοδώρα Λάζαρη, Κλινική Ψυχολόγος, MSc Ψυχοθεραπεύτρια, παρουσίασε αναλυτικά τα δεδομένα του προγράμματος BREATH, αναδεικνύοντας τον ρόλο της ανθρώπινης σύνδεσης, της προσβασιμότητας και της εξατομικευμένης υποστήριξης στη φροντίδα των ασθενών και των φροντιστών τους.
Όπως επεσήμανε, η σύνθεση των ωφελούμενων αποτυπώνει μια σειρά από προκλήσεις: το 81% είναι γυναίκες ηλικίας 45–64 ετών, ενώ η συμμετοχή ανδρών παραμένει χαμηλή – γεγονός που σχετίζεται τόσο με κοινωνικά στερεότυπα όσο και με τη δυσκολία έκφρασης συναισθημάτων. Για την κατανόηση των αναγκών τους αξιοποιούνται ανώνυμα ερωτηματολόγια, τα οποία επιτρέπουν την αποτύπωση όχι μόνο της ψυχολογικής επιβάρυνσης, αλλά και των συνθηκών ζωής, των πρακτικών δυσκολιών και των μορφών υποστήριξης που χρειάζονται.
Μεταξύ των βασικών προκλήσεων που κατέγραψε η κα Λάζαρη, περιλαμβάνονται η χαμηλή συμμετοχή ανδρών, η ανάγκη για περισσότερους εθελοντές ψυχολόγους, τα τεχνικά εμπόδια πρόσβασης σε ορισμένες περιοχές, αλλά και η ψυχική επιβάρυνση των ίδιων των επαγγελματιών που προσφέρουν στήριξη.
Παρά τις δυσκολίες, το πρόγραμμα εξελίσσεται δυναμικά, με σαφείς στόχους για το μέλλον:
- ενίσχυση του δικτύου ψυχολόγων,
- συνέχιση και επέκταση της ομάδας FairYouth,
- αναβάθμιση της Ομάδας Αυτοφροντίδας,
- δημιουργία του Buddy System, ενός νέου μοντέλου υποστήριξης από πρώην ασθενείς προς νεοδιαγνωσμένους.
Η κα Λάζαρη υπογράμμισε τη σημασία του να υπάρχει χώρος και χρόνος για την ψυχολογική αποφόρτιση, τόσο για τους συμμετέχοντες όσο και για τους επαγγελματίες, επισημαίνοντας ότι η ψυχοκοινωνική φροντίδα δεν είναι στατική — εξελίσσεται με βάση τις πραγματικές ανάγκες της κοινότητας που υπηρετεί.
Ο ρόλος της ψυχολογικής υποστήριξης στην θεραπεία
Η ψυχολογική υποστήριξη δεν είναι απλώς συμπληρωματική στην ιατρική φροντίδα – είναι αντίδοτο στον καρκίνο, υπογράμμισε η Μαριλένα Κόμη, Επίτιμη Πρόεδρος του Κέντρου Ψυχοθεραπείας & Συμβουλευτικής «Βίλχελμ Ράιχ». Στην παρέμβασή της παρουσίασε το έργο που προωθεί το Κέντρο στο πλαίσιο της συνεργασίας με τη FairLife και εστίασε στη λειτουργία ψυχοθεραπευτικών ομάδων για ασθενείς, φροντιστές και πενθούντες. Κατά την περίοδο 2024–2025, υλοποιήθηκαν 6 ομάδες πένθους, 4 για ασθενείς και 3 για φροντιστές, όλες διαδικτυακές.
Η κα Κόμη ανέδειξε τη σημασία της συναισθηματικής στήριξης, της καλλιέργειας ανθεκτικότητας και του αισθήματος του "ανήκειν", καθώς και της οριοθέτησης στις σχέσεις φροντίδας, που προστατεύει και τα δύο μέρη. Υπογράμμισε ότι η επεξεργασία της απώλειας είναι πορεία προς τη ζωή και ότι το πρόγραμμα σχεδιάζει ενίσχυση των ομάδων, τόσο σε εύρος όσο και σε διάρκεια.
Στη βιωματική διάσταση της θεραπευτικής σχέσης εστίασε ο Βαγγέλης Σταματόγλου, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας και Σωματικός Ψυχοθεραπευτής, ο οποίος συντονίζει ομάδες πένθους στο πλαίσιο του BREATH. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «Δεν είμαστε κάποιοι που γνωρίζουμε και βοηθάμε τον κόσμο να φτάσει εκεί που εμείς γνωρίζουμε. Είμαστε συνταξιδευτές.» Αναφέρθηκε στην πορεία μεταμόρφωσης του πόνου σε αποδοχή και ελπίδα, αναδεικνύοντας τη δύναμη της ασφάλειας, της αποδοχής και της ειλικρίνειας ως βάσεις του θεραπευτικού χώρου. Τόνισε επίσης τη σημασία τού να προσφέρεται χρόνος και χώρος για το πένθος, σε αντίθεση με την κοινωνική πίεση που συχνά το αποσιωπά.
Η Ευγενία Β. Γκιντώνη, Δρ. Κλινικής Νευροψυχολογίας και ερευνήτρια στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών, ανέλυσε τις επιπτώσεις του καρκίνου του πνεύμονα στη γνωστική λειτουργία και την ψυχική ανθεκτικότητα των ασθενών, παρουσιάζοντας σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα. Επεσήμανε τις ψυχολογικές και νευρογνωστικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς, καθώς και τις παρεμβάσεις που μπορούν να ενισχύσουν τη συναισθηματική ρύθμιση και τη λειτουργικότητά τους. Παράλληλα απέδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη δυναμική σχέση ασθενή και φροντιστή, επισημαίνοντας ότι μια ανθρωποκεντρική και ολιστική προσέγγιση είναι καθοριστική για τη φροντίδα και των δύο.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η τοποθέτηση του Eric Bell, εθελοντή της FairLife L.C.C., ο οποίος μίλησε για την απώλεια του πατέρα του από καρκίνο του πνεύμονα, όταν ο ίδιος ήταν μόλις 12 ετών. Περιέγραψε το στίγμα και τις κοινωνικές προκαταλήψεις που συχνά συνοδεύουν τη νόσο, τονίζοντας: «Κανείς δεν αξίζει τον καρκίνο, ούτε επειδή κάπνιζε, ούτε για κανέναν άλλο λόγο». Περαιτέρω αναφέρθηκε με ευθύτητα στην ανάγκη ψυχικής υποστήριξης και τη σημασία του δικαιώματος να ζητά κανείς βοήθεια και υπογράμμισε: «Δεν χρειάζεται όλοι να είναι ατσάλινοι στρατιώτες. Ακόμη και οι στρατιώτες χρειάζονται βοήθεια.»
Από τη θέση της συντονίστριας ομάδων πένθους, η Μαρία Καλαμπάκα, φροντιστής και εθελόντρια της FairLife, μοιράστηκε τη δική της πορεία μέσα από την απώλεια πολλών αγαπημένων προσώπων. Περιέγραψε την υπαρξιακή κόπωση και τη μοναξιά του πένθους, ενώ ανέδειξε τη σημασία της ανθρώπινης παρουσίας και της αυτοφροντίδας ως στάσης ζωής. «Αυτό που μου έλειψε περισσότερο ήταν ένα χέρι που να μου πει: δεν είσαι μόνη» ανάφερε χαρακτηριστικά και συμπλήρωσε «το να παραμείνεις όρθιος μέσα στην απώλεια είναι ίσως ένα από τα πιο ηρωικά κατορθώματα του ανθρώπου».
Αντίστοιχη ήταν η τοποθέτηση της Μαρίας Ζώρζου, μέλους ομάδας πένθους, η οποία αναφέρθηκε στην απώλεια του αδελφού της από καρκίνο. Τόνισε πως η υποστήριξη που έλαβε η οικογένειά της ήταν πολύτιμη, αλλά η εμπειρία της ομαδικής στήριξης την έκανε να νιώσει πραγματική σύνδεση: «Το πένθος σιγά σιγά αμβλύνεται μέσα από τις διεργασίες στις Ομάδες Στήριξης» τόνισε η κα Ζώρζου.
Από την πλευρά των ασθενών, η Βαρβάρα Λαλιώτου, άτομο με καρκίνο του πνεύμονα, περιέγραψε την εμπειρία της με το BREATH ως πολύτιμη ευκαιρία να εκφράσει συναισθήματα χωρίς φόβο ή ενοχές. «Ο καρκίνος δεν αφορά μόνο το σώμα, κυρίως επηρεάζει την ψυχή» υπογράμμισε και αναφέρθηκε στη δύναμη των μικρών αλλαγών που της έδωσαν ξανά νόημα στην καθημερινότητα και στην έλλειψη κρατικών υπηρεσιών που θα έπρεπε να παρέχουν τέτοιου τύπου υποστήριξη.
Τη βιωματική πορεία του από τη διάγνωση έως τη στοχευμένη θεραπεία περιέγραψε ο Ανδρέας Φραντζέσκος, lung cancer survivor. Αναφέρθηκε στην αναζήτηση εξειδικευμένης γνώσης, την ψυχική στήριξη από την οικογένεια και τις ομάδες και τόνισε: «Ο καρκίνος δεν είναι ταμπού. Είναι μια απαιτητική – όχι όμως ανίκητη – ασθένεια.»
Η ομάδα FairYouth
Στη δημιουργία της ομάδας FairYouth, μιας νέας πρωτοβουλίας που απευθύνεται σε νεαρούς ενήλικες 18–25 ετών που βιώνουν πένθος λόγω του καρκίνου του πνεύμονα, αναφέρθηκε η Θεοδώρα Λάζαρη, Κλινική Ψυχολόγος, MSc. Όπως εξήγησε, η ομάδα σχεδιάστηκε για να καλύψει ένα υπαρκτό κενό: την ανάγκη των νέων να εκφράσουν τις εμπειρίες απώλειας και να νιώσουν ότι ανήκουν σε μια ομάδα που τους καταλαβαίνει και τους στηρίζει. Αναφερόμενη στη δομή και τη λειτουργία της ομάδας, παρατήρησε: «Μέσα από 15 δομημένες συνεδρίες με βιωματικές ασκήσεις, ψυχοεκπαίδευση και μοίρασμα εμπειριών, οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν το βίωμά τους, να νιώσουν ότι ανήκουν και να λάβουν τη φροντίδα που τόσο συχνά απουσιάζει από τον κοινωνικό τους περίγυρο».
Ο Αντώνης Δρόσος, μέλος της ομάδας FairYouth, μίλησε ανοιχτά για τη δική του εμπειρία πένθους και για τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν πολλοί νέοι στο να ζητήσουν βοήθεια. Όπως αφηγήθηκε, η συνειδητοποίηση της ανάγκης ήρθε σταδιακά, καθώς ξεπερνούσε την αρχική άρνηση και το αίσθημα ότι «όλα είναι καλά». Καθοριστική υπήρξε και η θετική αλλαγή που παρατήρησε στη μητέρα του, η οποία είχε ήδη συμμετάσχει σε ομάδα στήριξης της FairLife. Ανατρέχοντας στην εμπειρία του, δήλωσε: «Μέσα από την κοινή εμπειρία της ομάδας ένιωσα την απαιτούμενη ασφάλεια για να διαχειριστώ ουσιαστικά το πένθος μου.»
Η Ιφιγένεια Κούτρη, Κλινική Ψυχολόγος, Διδάκτωρ Κοινωνικής και Κλινικής Ψυχολογίας του ΑΠΘ, μοιράστηκε τη δική της διαδρομή στο πρόγραμμα BREATH – αρχικά ως μέλος Ομάδας Πένθους και στη συνέχεια ως εθελόντρια συντονίστρια της Ομάδας Αυτοφροντίδας. Μιλώντας για το πώς εξελίσσεται το βίωμα του πένθους, υπογράμμισε: «Το πένθος δεν χάνεται, αλλά ο χώρος γύρω του μεγαλώνει, και με τον καιρό επανέρχεται το νόημα και η επανασύνδεση με τη ζωή».Όπως τόνισε, η ομαδική διαδικασία βοηθά τα μέλη να αναγνωρίσουν τις εσωτερικές τους δυνάμεις και να προχωρήσουν, διατηρώντας παράλληλα τον δεσμό με τα πρόσωπα που έχασαν.
Η Δήμητρα Σούμπαση, μέλος της Ομάδας Αυτοφροντίδας, κατέθεσε την προσωπική της εμπειρία από την απώλεια του συντρόφου της, περιέγραψε το πώς βίωσε τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα και ανέφερε: «Μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον, η κοινή εμπειρία του πένθους μοιράστηκε, το βάρος ελαφρύνθηκε και δημιουργήθηκε ένας ισχυρός δεσμός αλληλοϋποστήριξης μεταξύ των μελών της ομάδας. Γίναμε αδελφές ψυχές και συνεχίζουμε μαζί.»
Αντίστοιχα, η Λίτσα Λαμπρονίκου, επίσης μέλος της Ομάδας Αυτοφροντίδας, αναφέρθηκε στη στήριξη που έλαβε από τη FairLife ακόμη και πριν από την απώλεια του συζύγου της. Μιλώντας για την αξία της κοινής αφήγησης, επεσήμανε: «Για μένα, η αυτοφροντίδα συνδέεται άμεσα με αυτή τη δυνατότητα του "μαζί", που γεννά ελπίδα και ζωή.»
Ανάγκη για ολιστική προσέγγιση στην ογκολογική φροντίδα
Την αξία της διεπιστημονικής φροντίδας και της ενεργού εμπλοκής της ιατρικής κοινότητας στην ψυχοκοινωνική υποστήριξη των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα ανέδειξαν οι επαγγελματίες υγείας που συμμετείχαν στο webinar.
Η Πόπη Κουφού, πνευμονολόγος-ογκολόγος, αναφέρθηκε στην πολύπλευρη επιβάρυνση που προκαλεί η νόσος, επισημαίνοντας ότι η φροντίδα δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη: «Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι μια νόσος που φέρει τεράστιο φορτίο όχι μόνο σωματικό αλλά και ψυχικό – για τον ασθενή και για την οικογένειά του» σημείωσε και τόνισε ότι η θεραπεία δεν περιορίζεται στη χημειοθεραπεία, την ανοσοθεραπεία ή την ακτινοβολία, αλλά πρέπει να περιλαμβάνει και τη διαχείριση των συναισθημάτων, των φόβων και της μοναξιάς, υπογραμμίζοντας ότι «ο ογκολόγος οφείλει να βλέπει τον ασθενή ως ολότητα – όχι μόνο τον πνεύμονά του, αλλά τον άνθρωπο.»
Η Μαρία Κωτσαντή, ψυχοθεραπεύτρια, μέλος του ΔΣ της FairLife και συντονίστρια του προγράμματος BREATH, αναφέρθηκε στην καθημερινή αλληλεπίδραση με τις ανάγκες των συμμετεχόντων και στον τρόπο με τον οποίο η ομαδική υποστήριξη ενδυναμώνει ασθενείς και φροντιστές. Τόνισε ότι η υποστήριξη δεν παρέχεται με τη μορφή «λύσεων», αλλά μέσα από τη σύνδεση και την ενσυναίσθηση καθώς «οι άνθρωποι δεν χρειάζονται απαντήσεις – χρειάζονται συνοδοιπόρους.»
Η Άννα Παπαγεωργίου, κοινωνική λειτουργός και υπεύθυνη για τον συντονισμό ομάδων πένθους στο πλαίσιο του BREATH, μίλησε για τη θεραπευτική λειτουργία του μοιράσματος και την ανάγκη οι φροντιστές να βρίσκουν χώρο να εκφράζουν τα συναισθήματά τους. Όπως εξήγησε, «το πένθος δεν αφορά μόνο την απώλεια ενός ανθρώπου, αλλά και την απώλεια ρόλων, δυνατοτήτων, της αίσθησης ασφάλειας. Και κάθε απώλεια χρειάζεται φροντίδα».
Η ψυχολογική υποστήριξη δεν είναι πολυτέλεια αλλά δικαίωμα
Το μήνυμα του webinar ήταν σαφές: η ψυχολογική υποστήριξη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά βασικό δικαίωμα κάθε ανθρώπου που έρχεται αντιμέτωπος με τον καρκίνο του πνεύμονα — είτε ως ασθενής είτε ως φροντιστής. Η ολιστική φροντίδα προϋποθέτει τη φροντίδα και της ψυχικής υγείας, και το πρόγραμμα BREATH αναδεικνύεται σε πρότυπο αυτής της προσέγγισης.
Με τη λειτουργία του να βασίζεται αποκλειστικά στην εθελοντική προσφορά, το BREATH προσφέρει δωρεάν ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη σε ασθενείς και φροντιστές σε όλη την Ελλάδα, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και της ψυχικής ανθεκτικότητας.
Απέναντι στις συχνά αφανείς, αλλά βαθιές ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις του καρκίνου, τέτοιες πρωτοβουλίες οφείλουν να αναγνωριστούν, να υποστηριχθούν και να ενταχθούν οργανικά στην επίσημη ογκολογική φροντίδα. Γιατί η δύναμη της ψυχοκοινωνικής στήριξης δεν είναι απλώς θεραπευτική — είναι βαθιά ανθρώπινη.
