Η ΦΑΡΜΑΣΕΡΒ-ΛΙΛΛΥ καλύπτει θεραπείες παχυσαρκίας για τους εργαζομένους της με ομαδικό ασφαλιστήριο
Η παχυσαρκία αναγνωρίζεται διεθνώς ως χρόνια νόσος, με σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία, στην καθημερινότητα των ασθενών και στη βιωσιμότητα των συστημάτων υγείας. Η διατροφή και η άσκηση παραμένουν κρίσιμες, όμως για πολλούς ανθρώπους η αντιμετώπισή της χρειάζεται οργανωμένη ιατρική φροντίδα, παρακολούθηση και, όταν υπάρχει ένδειξη, φαρμακευτική αγωγή.
Μια σημαντική πρωτοβουλία της ΦΑΡΜΑΣΕΡΒ-ΛΙΛΛΥ εντάσσει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την παχυσαρκία στο ίδιο πλαίσιο ιδιωτικής ασφαλιστικής κάλυψης με άλλα χρόνια νοσήματα. Σε συνεργασία με ιδιωτικό ασφαλιστικό φορέα, η εταιρεία δημιούργησε για το σύνολο των εργαζομένων της πρόγραμμα που προβλέπει κάλυψη έως και 80% του κόστους των εγκεκριμένων φαρμακευτικών θεραπειών για την παχυσαρκία, μέσω του ομαδικού ασφαλιστηρίου υγείας.
Η πρωτοβουλία αποτελεί μια πρωτοποριακή παροχή προς τους εργαζομένους της εταιρείας. Κυρίως όμως, αποτυπώνει στην πράξη την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας ως χρόνιου νοσήματος που μπορεί να χρειάζεται ιατρική παρακολούθηση, θεραπεία και ασφαλιστική κάλυψη όταν υπάρχει ένδειξη.
Η πρόσβαση στη θεραπεία παραμένει το μεγάλο ζητούμενο
Η πρωτοβουλία της ΦΑΡΜΑΣΕΡΒ-ΛΙΛΛΥ ανακοινώνεται ενώ η πρόσβαση στις θεραπείες για την παχυσαρκία έχει αρχίσει να απασχολεί πιο συστηματικά τον δημόσιο διάλογο. Ήδη, μέσα από το εθνικό πρόγραμμα «Προλαμβάνω», η Πολιτεία παρέχει δωρεάν φροντίδα σε άτομα με νοσογόνο παχυσαρκία, με Δείκτη Μάζας Σώματος άνω του 40 ή ΔΜΣ 37 έως 40 όταν υπάρχουν σχετικές συννοσηρότητες. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει δωρεάν ιατρική επίσκεψη, πρόσβαση σε φαρμακευτικές θεραπείες για την παχυσαρκία, διατροφική συμβουλευτική και επαναληπτική ιατρική παρακολούθηση.
Η παρέμβαση μέσω του «Προλαμβάνω» είναι σημαντική, αλλά αφορά συγκεκριμένες ομάδες πολιτών. Για πολλούς ασθενείς που ζουν με παχυσαρκία, η πρόσβαση στη φαρμακευτική θεραπεία παραμένει δύσκολη, καθώς οι νεότερες θεραπείες υψηλού κόστους δεν έχουν ενταχθεί σε ένα ευρύτερο, σταθερό πλαίσιο αποζημίωσης.
Η πρωτοβουλία της ΦΑΡΜΑΣΕΡΒ-ΛΙΛΛΥ έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί δίνει πρακτικό περιεχόμενο στην αναγνώριση της παχυσαρκίας ως χρόνιας νόσου. Στο συγκεκριμένο σχήμα, η πρόσβαση στη θεραπεία δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την οικονομική δυνατότητα του ασθενούς, αλλά εντάσσεται σε ένα οργανωμένο πλαίσιο φροντίδας, με ιατρική ένδειξη, παρακολούθηση και ασφαλιστική κάλυψη.
Παράδειγμα και για άλλους εργοδότες
Στο πρόσφατο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, στο πάνελ για τη βιωσιμότητα των συστημάτων υγείας, ο Σπύρος Φιλιώτης, Αντιπρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της ΦΑΡΜΑΣΕΡΒ-ΛΙΛΛΥ, ανέδειξε την παχυσαρκία ως μία από τις μεγάλες προκλήσεις για την υγεία, με επιπτώσεις που ξεπερνούν το ατομικό επίπεδο και αγγίζουν την εργασία, την παραγωγικότητα και την οικονομία.
Το πρόγραμμα για τους εργαζομένους της εταιρείας δίνει πρακτική συνέχεια σε αυτή την προσέγγιση. Η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας δεν παρουσιάζεται μόνο ως ανάγκη του συστήματος υγείας, αλλά και ως πεδίο στο οποίο οι εργοδότες μπορούν να σχεδιάσουν πιο ουσιαστικές παροχές υγείας για τους ανθρώπους τους.
Ο Σπύρος Φιλιώτης συνόψισε το σκεπτικό της πρωτοβουλίας, συνδέοντας την αναγνώριση της παχυσαρκίας ως νόσου με την ευθύνη της εταιρείας απέναντι στους ανθρώπους της. «Η υγεία των ανθρώπων μας δεν είναι παροχή, είναι προτεραιότητα. Η παχυσαρκία είναι νόσος και οι άνθρωποι που τη βιώνουν αξίζουν πρόσβαση στη θεραπεία», δήλωσε. Παράλληλα, τόνισε ότι η εταιρεία κάνει «ένα ουσιαστικό βήμα», με την ελπίδα να αποτελέσει παράδειγμα και για άλλους εργοδότες.
Η πρωτοβουλία της ΦΑΡΜΑΣΕΡΒ-ΛΙΛΛΥ δεν αφορά μόνο το εσωτερικό της εταιρείας. Μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα για περισσότερους εργοδότες, επειδή αντιμετωπίζει την πρόσβαση στη θεραπεία της παχυσαρκίας ως μέρος της φροντίδας για την υγεία των εργαζομένων. Όχι ως γενική δράση ευεξίας, αλλά ως οργανωμένη κάλυψη για μια χρόνια νόσο.
Η παχυσαρκία αναγνωρίζεται πλέον ως χρόνια νόσος, όμως η πρόσβαση στη θεραπεία παραμένει δύσκολη για πολλούς ασθενείς. Η ένταξη των θεραπειών σε ιδιωτικό ασφαλιστήριο δίνει μια πρακτική απάντηση, χωρίς να λύνει συνολικά το ζήτημα της αποζημίωσης. Δείχνει όμως ότι η κάλυψη της θεραπείας μπορεί να αποτελέσει μέρος μιας πιο σύγχρονης πολιτικής υγείας στον χώρο εργασίας.
