Γεράσιμος Κονιδάρης: Η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι προϊόν — είναι θεσμική εγγύηση

Το μέλλον του ΤΑΥΦΕ, ενός από τους πιο ισχυρούς θεσμούς κοινωνικής ασφάλισης στον φαρμακευτικό κλάδο, βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Από την 1η Ιανουαρίου 2026, με βάση τον Νόμο 5078/2023, αίρεται η υποχρεωτική ασφάλιση για τους εργαζομένους του κλάδου – μια αλλαγή που θα μεταβάλει ριζικά τον χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, με πιθανές συνέπειες για τη βιωσιμότητα του Ταμείου.

Σε αποκαλυπτική συνέντευξή του στην εβδομαδιαία εφημερίδα των συνταξιούχων «60+», ο Γεράσιμος Κονιδάρης, Σύμβουλος Διοίκησης και Επικοινωνίας του ΤΑΥΦΕ, σκιαγράφησε τους κινδύνους που ελλοχεύουν, αποκάλυψε τις «αλήθειες πίσω από τους μύθους» και υπογράμμισε γιατί η υποχρεωτικότητα δεν είναι περιορισμός, αλλά προϋπόθεση συλλογικής εγγύησης.

Γιατί η υποχρεωτικότητα είναι εγγύηση, όχι περιορισμός

Η υποχρεωτικότητα στην ασφάλιση παρουσιάζεται, όπως εξηγεί ο κ. Κονιδάρης, ως «δικαίωμα επιλογής» – μια δήθεν απελευθέρωση από υποχρεώσεις. Στην πραγματικότητα, όμως, υποστηρίζει ότι πρόκειται για ένα παραπλανητικό δίλημμα, το οποίο αποδυναμώνει το ίδιο το θεμέλιο της κοινωνικής προστασίας.

Με συγκεκριμένα αριθμητικά παραδείγματα, ο κ. Κονιδάρης εξηγεί ότι σήμερα ένας παλιός ασφαλισμένος με εισφορές 2% και μηνιαίο μισθό 1.500 ευρώ, καταβάλλει μόλις 30 ευρώ τον μήνα – τα οποία είναι αφορολόγητα. Ένας νέος ασφαλισμένος, με εισφορές 4%, καταβάλλει 60 ευρώ. Αν επιλέξει να μην ασφαλιστεί, το όφελος είναι αμελητέο σε μηνιαία βάση, ενώ χάνει το δικαίωμα σε ένα σημαντικό εφάπαξ. Αντίθετα, τονίζει ο κ. Κονιδάρης, η παραμονή στο Ταμείο εξασφαλίζει ένα υψηλό, αφορολόγητο εφάπαξ, που μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει τις 58.000 ευρώ για έναν νέο ασφαλισμένο.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά, «κάποιοι αξιοποιούν αυτό που αποκαλώ “κοινωνικοασφαλιστικό αναλφαβητισμό” και τη δικαιολογημένη δυσπιστία, για να σπρώξουν τους εργαζόμενους σε θολά μονοπάτια». Η ιδιωτική ασφάλιση, σημειώνει, μπορεί να έχει τον ρόλο της ως προσωπική επιλογή, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη δημόσια θεσμική εγγύηση της κοινωνικής ασφάλισης.

Γιατί καταργείται η υποχρεωτικότητα

Στο ερώτημα γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε να άρει την υποχρεωτικότητα, ο κ. Κονιδάρης απαντά πως πρόκειται για πολιτική απόφαση χωρίς τεκμηρίωση, καθώς τα οικονομικά στοιχεία του Ταμείου δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση μια τέτοια κίνηση.

Επισημαίνει ότι το ΤΑΥΦΕ δεν μπορεί να συγκριθεί με επαγγελματικά ταμεία (ΤΕΑ) ή ομαδικά ασφαλιστήρια, τα οποία, όπως σημειώνει, είναι προϊόντα κερδοσκοπικών εταιρειών και όχι θεσμοί κοινωνικής πολιτικής. Αντίθετα, το ΤΑΥΦΕ λειτουργεί προς όφελος των ασφαλισμένων, έχει ιστορική συνέχεια και θεσμική εποπτεία.

Για τον ίδιο, πίσω από την κατάργηση της υποχρεωτικότητας υποβόσκουν στρατηγικές επιλογές που στηρίζονται στην αποδόμηση της έννοιας της συλλογικής προστασίας.

Το ΤΑΥΦΕ λειτουργεί με διαφάνεια και επαγγελματισμό

Απέναντι στη δυσπιστία που συχνά εκφράζεται για τη διαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, ο κ. Κονιδάρης υπενθυμίζει πως το ΤΑΥΦΕ και το ΤΕΑΥΦΕ όχι μόνο δεν υπέστησαν ζημιές από τις επενδυτικές επιλογές του παρελθόντος, αλλά είχαν καθαρό, άμεσο και έμμεσο όφελος περίπου 201 εκατομμύρια ευρώ. Χάρη σε αυτές τις κινήσεις, όπως λέει, τα Ταμεία στάθηκαν όρθια ακόμα και μετά το PSI, όταν το κράτος αφαίρεσε από το ΤΑΥΦΕ 38 εκατ. ευρώ, δηλαδή το 53,5% της περιουσίας του.

Ο κ. Κονιδάρης εξηγεί ότι το Ταμείο λειτουργεί σήμερα με πλήρη διαφάνεια και επαγγελματική διαχείριση: «Συντάσσουμε αναλογιστικές μελέτες, κλείνουμε οικονομικές καταστάσεις στο πρώτο εξάμηνο του επόμενου έτους αναφοράς, έχουμε ειδικές επενδυτικές επιτροπές με καθηγητές πανεπιστημίων και ειδικούς της χρηματοοικονομικής διοίκησης και όλα είναι αναρτημένα στην ιστοσελίδα του Ταμείου (www.tayfe.gr)». Σε αντιδιαστολή, υπογραμμίζει, «ο e-ΕΦΚΑ έχει να κλείσει οικονομικές καταστάσεις πάνω από 7 χρόνια!», αναδεικνύοντας την ποιοτική διαφορά διαχείρισης.

Αντίθετη με τις ευρωπαϊκές αρχές η κατάργηση της υποχρεωτικότητας

Ο κ. Κονιδάρης τοποθετεί την υπόθεση του ΤΑΥΦΕ και στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, επισημαίνοντας ότι η επιλογή κατάργησης της υποχρεωτικότητας έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κοινωνική προστασία. «Η Έκθεση 14/2025 του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, επισημαίνει ξεκάθαρα ότι οι επαγγελματικές και ιδιωτικές λύσεις δεν υποκαθιστούν τον κορμό της κοινωνικής προστασίας, που παραμένει στα εθνικά, δημόσια συστήματα κοινωνικής ασφάλισης», αναφέρει χαρακτηριστικά και προσθέτει: «Το τέλος της υποχρεωτικότητας στην ασφάλιση στο ΤΑΥΦΕ κινείται κόντρα σε αυτές τις αρχές και αφήνει τους ασφαλισμένους εκτεθειμένους σε ατομικούς κινδύνους που δεν μπορούν να τους διαχειριστούν κάτω από τον φόβο και την παραπληροφόρηση.»

Το ΤΑΥΦΕ ζητά θεσμική δικαιοσύνη και ισονομία

Το ΤΑΥΦΕ ζητά από την Πολιτεία, την τροποποίηση του Ν. 5078/2023, ώστε να διατηρηθεί ο χαρακτήρας του ως Ταμείο δημόσιας υποχρεωτικής κοινωνικής ασφάλισης, όπως λειτουργεί εδώ και περισσότερα από 60 χρόνια.

Ο κ. Κονιδάρης υπογραμμίζει ότι δεν πρόκειται για ένα κλαδικό ή συντεχνιακό αίτημα, αλλά για μια δίκαιη απαίτηση δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων, ενώ υπενθυμίζει ότι και στο παρελθόν νομοθετικές αστοχίες έχουν διορθωθεί μετέπειτα. Περαιτέρω τονίζει ότι: «Αυτή είναι η κύρια και, επαναλαμβάνω, απόλυτα δίκαιη επιδίωξή μας. Από την Πολιτεία ζητάμε σεβασμό, θεσμική δικαιοσύνη και ισονομία».

Η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι προϊόν — είναι θεσμική εγγύηση

Το ΤΑΥΦΕ δεν είναι απλώς ένα ταμείο εφάπαξ παροχών· είναι ένας θεσμός που προσφέρει στους ασφαλισμένους του σταθερότητα, διαφάνεια και συλλογική εγγύηση. Η μακρόχρονη, επιτυχημένη λειτουργία του, η επαγγελματική διαχείριση και η δημόσια λογοδοσία του αποδεικνύουν ότι η κοινωνική ασφάλιση μπορεί να είναι αποτελεσματική όταν στηρίζεται σε αρχές και όχι σε προσχηματικές μεταρρυθμίσεις.

Η περίπτωση του ΤΑΥΦΕ υπενθυμίζει πως πίσω από τεχνικές ρυθμίσεις μπορεί να κρύβονται στρατηγικές επιλογές με μακροπρόθεσμες συνέπειες. Αν η υποχρεωτικότητα αρθεί, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι χάνεται σε αριθμούς, αλλά τι αμφισβητείται σε αξίες: η έννοια της συλλογικής προστασίας.

Όπως τονίζει ο κ. Κονιδάρης, «το Ταμείο είναι δικό τους, όχι του κράτους, όχι τρίτων». Και όσο διατηρεί την υποχρεωτικότητα, εγγυάται στους ασφαλισμένους του ένα υψηλό, αφορολόγητο εφάπαξ — ένα δικαίωμα που αξίζει να προστατευτεί.