Πάντα υπάρχει φως! Η ιστορία της Κλεοπάτρας που νίκησε τον καρκίνο του μαστού

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χρειάζεται να υψώσουν τη φωνή τους για να μεταδώσουν δύναμη. Η Κλεοπάτρα Κυπαρισσίδη είναι μία από αυτούς. Tο 2021 βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη και με τον καρκίνο του μαστού — χωρίς κανένα προειδοποιητικό σημάδι. Αντί για πανικό, επέλεξε ψυχραιμία. Αντί για φόβο, πίστη. Και μέσα από έναν ολόκληρο χρόνο θεραπειών – χειρουργείο, χημειοθεραπείες, ανοσοθεραπεία, ακτινοβολίες – έμαθε πως η ζωή δεν τελειώνει με τη διάγνωση. Απλώς αρχίζει ξανά, με άλλο νόημα, με περισσότερη πίστη και φως.

Σήμερα, ως εκπαιδευόμενη εθελόντρια, στηρίζει άλλες γυναίκες που ξεκινούν τη δική τους διαδρομή, με την ίδια ηρεμία και το χιούμορ που τη συνόδευσαν και τότε. Λειτουργεί σαν μια μικρή φωτεινή πυξίδα — όπως εκείνες που κάποτε στάθηκαν και για την ίδια.

Με απλό και ειλικρινή τρόπο, η Κλεοπάτρα απαντά στις ερωτήσεις μας και μας μιλά για τη δύναμη της πίστης, της προσφοράς και του «μαζί», που δίνει ελπίδα ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Την ημέρα της διάγνωσης, όλα αλλάζουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Θυμάστε εκείνη τη στιγμή;

Τη θυμάμαι σαν να ήταν χθες. Δεν υπήρξε κανένα προειδοποιητικό σημάδι· δεν ένιωσα πόνο, δεν ψηλάφησα κάτι. Έκανα απλώς τη μαστογραφία μου, όπως κάθε χρόνο. Εκεί φάνηκε ένα μικρό εύρημα. Αρχικά απευθύνθηκα σε γιατρό που δεν ήταν μαστολόγος· η εκτίμηση δεν ήταν σωστή, κι έτσι χάθηκε πολύτιμος χρόνος.

Ένας χρόνος αβεβαιότητας, μέχρι να φτάσω στον γιατρό που διέγνωσε την πραγματική εικόνα. Θυμάμαι τα λόγια του πολύ καθαρά: «Δεν είναι από τις περιπτώσεις που φωνάζουν καρκίνος, αλλά αυτό θα στο πω μόνο αν τον ονοματίσω». Μου έκανε παρακέντηση, και την επόμενη μέρα, Πέμπτη 8 Ιουλίου 2021, στις 19:40, με κάλεσε για να με ενημερώσει. Εκείνη η στιγμή δεν ξεθωριάζει.
Κι όμως, η πρώτη μου αντίδραση ήταν ψύχραιμη. Του είπα: «Εντάξει, πάμε παρέα. Ποιο είναι το επόμενο βήμα;». Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ασφάλεια και εμπιστοσύνη – και αυτό ήταν για μένα το πιο σημαντικό.

Τι θυμάστε από τις πρώτες εβδομάδες μετά τη διάγνωση;

Όλα κινήθηκαν με απίστευτη ταχύτητα. Από τη μία στιγμή στην άλλη, βρέθηκα να κάνω εξετάσεις, να μπαίνω σε πρωτόκολλα, να προετοιμάζομαι για χειρουργείο.

Δεν υπήρχε χρόνος να φοβηθώ. Το μόνο που ήξερα είναι ότι έπρεπε να προχωρήσω. Το πείσμα ήταν αυτό που με κράτησε. Η εικόνα των παιδιών μου να αγωνιούν με συγκλόνισε· δεν ήθελα να τα αφήσω να ζουν μέσα στον φόβο. Έτσι, ό,τι κι αν ένιωθα, το μετέτρεπα σε δύναμη.

Είχα έναν μόνο στόχο. Να τελειώσω τη θεραπεία και να επιστρέψω στη ζωή μου. Αυτή η σκέψη με βοήθησε να κρατήσω σταθερή την πυξίδα μου μέσα στη δίνη.

Η θεραπεία είναι μια σωματική και ψυχική δοκιμασία. Πώς τη βιώσατε;

Η θεραπεία κράτησε σχεδόν έναν χρόνο. Χειρουργείο, χημειοθεραπείες, ανοσοθεραπεία, ακτινοβολίες… Το «φουλ πακέτο», όπως το έλεγα αστειευόμενη με τον γιατρό μου.

Η αρχή ήταν δύσκολη. Το σώμα αλλάζει, οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν κάποιες μέρες. Χρησιμοποίησα την παγωμένη κάσκα, οπότε δεν έχασα όλα μου τα μαλλιά, αλλά αναγκάστηκα να τα κόψω πολύ κοντά. Έχασα τα φρύδια, τις βλεφαρίδες, αρκετό βάρος.

Προσπάθησα να το διαχειριστώ με χιούμορ. Έλεγα: «Δεν είμαι θυμωμένη, απλώς ζωγράφισα στραβά τα φρύδια μου» ή «Μου έμεινε μία βλεφαρίδα, της έβαλα μάσκαρα να μη νιώθει μόνη». Αυτό το γέλιο με έσωσε. Όχι γιατί έκρυβε τον πόνο, αλλά γιατί τον απορροφούσε.

Συνέχισα να πηγαίνω στη δουλειά, να φροντίζω το σπίτι, να κρατώ τον ρυθμό της ζωής. Όταν δεν μπορούσα, σταματούσα· έδινα χρόνο στο σώμα μου να ανακάμψει.
Εκεί κατάλαβα πως η φροντίδα δεν είναι αδυναμία· είναι δύναμη. Και πως η αγάπη των ανθρώπων γύρω μου –γιατρών, νοσηλευτών, φίλων– είναι το πιο μεγάλο φάρμακο.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, ποιες ήταν οι απώλειες που σας σημάδεψαν περισσότερο;

Η πιο φανερή απώλεια ήταν η εικόνα μου. Το σώμα αλλάζει – και δεν είναι εύκολο να το αποδεχτείς αμέσως. Τα μαλλιά, τα φρύδια, οι βλεφαρίδες, το χρώμα του δέρματος, το βάρος… όλα μετακινούνται. Δεν αναγνωρίζεις το είδωλο στον καθρέφτη.

Εγώ πάντα είχα μακριά μαλλιά. Όταν τα έκοψα κοντά, ήταν σαν να αποχωριζόμουν ένα κομμάτι του παλιού μου εαυτού. Κι όμως, αυτή η εικόνα, όσο ξένη κι αν μου φαινόταν, με δίδαξε πολλά. Έμαθα όμως να μη μετράω τη δύναμή μου με βάση το πώς δείχνω, αλλά με βάση το πώς νιώθω.

Μέσα σε όλα αυτά, υπήρχαν και οι πιο “αόρατες” απώλειες – αυτές που δεν φαίνονται. Οι μικρές στιγμές της καθημερινότητας που χάνονται, η φυσική ενέργεια που μειώνεται, οι φιλίες που δοκιμάζονται. Η ασθένεια λειτουργεί σαν φίλτρο. Κάποιοι άνθρωποι απομακρύνονται, άλλοι μένουν και γίνονται οικογένεια. Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι τελικά ένα δώρο.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή, τι ήταν αυτό που σας κράτησε όρθια;

Οι σταθερές μου. Η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, και η πίστη μου ότι στο τέλος του τούνελ υπάρχει φως. Υπήρχαν μέρες που ήθελα απλώς να κοιμηθώ και να μην σκέφτομαι τίποτα. Τις μέρες εκείνες, μια αγκαλιά, μια φράση, ένα βλέμμα αρκούσαν για να μου θυμίσουν γιατί αξίζει να συνεχίζω.

Έπαιξε ρόλο και η εσωτερική μου φωνή – αυτή που σου ψιθυρίζει «προχώρα». Δεν ήθελα να αφήσω τον φόβο να σταματήσει τη ζωή μου. Είχα πει κάποτε: «Ο φόβος δεν σταματά τον θάνατο· σταματά τη ζωή» Και αυτό έγινε το προσωπικό μου σύνθημα.

Πολλές γυναίκες λένε ότι μετά τη θεραπεία δεν είναι ποτέ “όπως πριν”. Εσείς;

Είναι αλήθεια! Μετά τη θεραπεία τίποτα δεν είναι ίδιο. Και, ξέρεις κάτι; Δεν χρειάζεται να είναι. Οι δυνάμεις σου δεν επιστρέφουν αμέσως, το σώμα χρειάζεται χρόνο, και το μυαλό άλλο τόσο. Μαθαίνεις όμως να κάνεις υπομονή, να ακούς το σώμα σου και να σέβεσαι τα όριά του.

Πιο πολύ απ’ όλα, αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τη ζωή. Κάθε μέρα αποκτά αξία.
Νιώθεις ευγνωμοσύνη για τα απλά πράγματα — τον πρωινό καφέ, τη φωνή ενός αγαπημένου, τη ρουτίνα που κάποτε σε κούραζε.

Η ζωή μετά τον καρκίνο γίνεται πιο ουσιαστική, πιο αληθινή. Κι αν με ρωτάς, ο άνθρωπος που είμαι τώρα μου αρέσει περισσότερο. Είναι πιο ήρεμος, πιο επιλεκτικός, πιο ευγνώμων.

Τι σημαίνει να είστε «δίπλα» σε γυναίκες που μόλις έχουν διαγνωστεί;

Κάθε φορά είναι διαφορετικό, γιατί κάθε γυναίκα είναι διαφορετική. Άλλη θέλει να μιλήσει, άλλη απλώς να νιώσει ότι δεν είναι μόνη.

Δεν προσπαθώ να δώσω συμβουλές, ούτε να γίνω “παράδειγμα”. Προσπαθώ να είμαι παρούσα — να ακούσω, να κοιτάξω στα μάτια, να πω “σε καταλαβαίνω”. Αυτό είναι που χρειάζεται περισσότερο. Η κατανόηση χωρίς λόγια.

Κάποιες φορές, το μόνο που λέω είναι «θα περάσει». Και το λέω όχι γιατί το πιστεύω αόριστα, αλλά γιατί το έχω ζήσει. Το να μπορείς να στηρίξεις μια γυναίκα που τώρα ξεκινά τη δική της διαδρομή είναι σαν να στηρίζεις λίγο και τον παλιό σου εαυτό.

Από τη διάγνωση μέχρι τη νέα σας ζωή. Τι κρατάτε σήμερα από όλη αυτή τη διαδρομή;

Κρατάω την πίστη ότι, όσο δύσκολα κι αν φαίνονται τα πράγματα, πάντα υπάρχει φως. Ακόμα και τις πιο σκοτεινές στιγμές, το φως δεν σβήνει· μπορεί απλώς να μικραίνει, αλλά είναι πάντα εκεί.

Και κρατάω και κάτι ακόμη. Ότι η ζωή, όταν τη δεις από την άλλη πλευρά, έχει άλλο βάθος. Δεν χρειάζεται μεγάλα πράγματα για να νιώσεις ευτυχία. Αρκεί ένα χαμόγελο, ένας περίπατος, ένα πρωινό χωρίς πόνο.

Αν με ρωτάς τι με κράτησε, θα σου πω η αγάπη. Αν με ρωτάς τι με άλλαξε, θα σου πω η ευγνωμοσύνη.

Τι θα λέγατε σε μια γυναίκα που μόλις έχει διαγνωστεί;

Θα της έλεγα πρώτα απ’ όλα ότι δεν είναι μόνη της. Μπορεί τώρα να νιώθει πως ο κόσμος γύρω της γκρεμίζεται, αλλά δεν είναι το τέλος – είναι η αρχή μιας νέας διαδρομής.

Θα της έλεγα να μην προσπαθεί να είναι “δυνατή” κάθε μέρα. Υπάρχουν μέρες που θα κλάψει, που θα θυμώσει, που θα νιώσει κουρασμένη. Κι αυτό είναι εντάξει. Δεν σημαίνει αδυναμία. Σημαίνει ότι είναι άνθρωπος.

Να εμπιστευθεί τους γιατρούς της, να ακούει το σώμα της και να ζητά βοήθεια όταν τη χρειάζεται. Και, πάνω απ’ όλα, να πιστέψει πως υπάρχει ζωή μετά τη θεραπεία — όχι απλώς επιβίωση, αλλά ζωή γεμάτη φως, χαρές και δεύτερες ευκαιρίες.

Κάποτε κι εγώ ήμουν στη θέση της — φοβισμένη και γεμάτη ερωτήματα. Κι αν σήμερα μπορώ να της πω κάτι με σιγουριά, είναι αυτό: Ο φόβος δεν σταματά τον θάνατο· σταματά τη ζωή. Μην του το επιτρέψεις. Ζήσε!