Διάσωση της οικονομίας ή της ανθρώπινης ζωής; Ένα επίπλαστο δίλημμα!

Από την έναρξη σχεδόν της πανδημίας του κορωνοϊού παρουσιάστηκαν αρκετές δήθεν «ριζοσπαστικές απόψεις» που προτάσσουν την επανέναρξη της επιχειρηματικής λειτουργίας με πρόφαση τα αρνητικά σενάρια για την πορεία της ελληνικής οικονομίας από τις επιπτώσεις της πανδημίας, είτε με την χαλάρωση, είτε με την – μερική ή ολική-  άρση των περιοριστικών μέτρων για την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του κορωνοϊού στην χώρα μας. Μάλιστα τις τελευταίες ημέρες και καθώς φαίνεται ότι η πανδημία στην χώρα μας τίθεται σταδιακά «υπό έλεγχο» οι προτάσεις αυτές πληθαίνουν. Τα δεδομένα όμως για την πανδημία, τις επιπτώσεις της και την ενδεδειγμένη γραμμή αντιμετώπισης της είναι τελείως διαφορετικά και καλό θα είναι να μην τα αγνοήσουμε. Ειδικότερα:

1. Ο κορωνοϊός συνιστά μια νέα απειλή κατά της ατομικής Υγείας των πολιτών, με άγνωστο ακόμη τον πραγματικό αντίκτυπό της στην ασφάλεια και την Υγεία του πληθυσμού.
2. Χαρακτηρίζεται από υψηλή μεταδοτικότητα, άρα οι όποιες γνωστές συνέπειες και οι άγνωστες στο μέλλον, που δε μπορούν αυτή τη στιγμή να προβλεφτούν, θα έχουν οπωσδήποτε πολύ μεγάλο αντίκτυπο στο σύνολο του πληθυσμού και οι απώλειες υγείας μπορεί να αποβούν δραματικές.
3. Κάθε άτομο στον Δυτικό πολιτισμό, έχει το απόλυτο δικαίωμα να αποφασίζει για την Υγεία του και τους παράγοντες που την αφορούν.
4. Είναι βέβαιο ότι η μέχρι τώρα συμπεριφορά της ίωσης από τον COVID-19, διαχωρίζει από το σύνολο του πληθυσμού μια ασαφή και όχι αποκλειστική ομάδα ευάλωτων συνανθρώπων μας με χαρακτηριστικά το φύλο (άνδρες), μεγαλύτερης ηλικίας, με προϋπάρχοντα προβλήματα υγείας και ενδεχομένως με γενετικά ή επιγενή χαρακτηριστικά που θα διευκρινιστούν στο μέλλον. Αυτή η ομάδα των ανθρώπων έχει προκαταβολικά το δικαίωμα να αρνηθεί να αφεθεί στην τύχη της και να θυσιαστεί, έναντι της ζωικής ευημερίας ενός νέου αποκαθαιρόμενου από την ευαλωτότητα κοινωνικού συνόλου, ενός νέου COVID-19 free υπερανθρώπου.
5. Οι γενικές και δήθεν καλοπροαίρετες για το κοινό καλό, θεωρήσεις που προτείνουν τακτικές Δημόσιας Υγείας με προτεραιότητα την υγεία και την επιβίωση κοινωνικών συνόλων, ομάδων ή και Εθνών, έναντι μελών της κοινωνίας που υπολείπονται σε χαρακτηριστικά υγείας, αρτιμέλειας και φορείς νοσημάτων, είναι ξεκάθαρα αντιλήψεις φασισμού.
6. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ελληνικού Συντάγματος: «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας» σε συνδυασμό με το άρθρο 21 παρ. 3 «Το κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων». Η ίδια μέριμνα συναντάται και στις αρχές του ΠΟΥ, αλλά και στα λοιπά  Συντάγματα των χωρών του Δυτικού κόσμου. Ως εκ τούτου, ουδόλως αναγνωρίζεται το δικαίωμα σε ένα κοινωνικό σύνολο, ακόμη και το σύνολο μιας Δημοκρατίας έναντι του Ατόμου, να θυσιάζει την Υγεία, πολλώ δε μάλλον το δικαίωμα στη ζωή του ατόμου. Αντιθέτως επιβάλλει την συλλογική αλληλεγγύη έναντι καθενός πολίτη ξεχωριστά. Η αντίθετη φιλοσοφία και πρακτική υλοποιήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε μεγάλες ιστορικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και γενοκτονίες.
7. Υποχρέωση των Εθνών και της Κοινωνίας των Εθνών είναι η αντιμετώπιση του οποιουδήποτε κινδύνου με σεβασμό στο άτομο.
8. Τα εθνικά συστήματα υγείας βρέθηκαν ανέτοιμα, υποεκτιμώντας το άγνωστο μέγεθος του κινδύνου, να διεξάγουν έναν αποτελεσματικό, προληπτικό επιδημιολογικό έλεγχο. Αυτό δε σημαίνει με κανένα τρόπο ότι η αμέσως επόμενη γραμμή επιδημιολογικής άμυνας έπρεπε να είναι η επιδίωξη ανοσίας αγέλης, αλλά αναγκαστικά πλέον η επιλογή της γενικής καραντίνας, σύμφωνα με την γενική αρχή προστασίας κάθε ατόμου χωριστά.
9. Προϋποθέσεις αποτελεσματικού ελέγχου της επιδημίας είναι η επιβράδυνση και διακοπή της μετάδοσης. Αυτό απαιτεί φυσικά εκτός από την κοινωνική απομόνωση και την χαρτογράφηση του πληθυσμού με συνεχή τεστ σε όλους συστηματικά και μαζικά και το διαχωρισμό φυσικά των νοσούντων και των φορέων από τους υγιείς. Είναι προφανές ότι αποδίδουν σταδιακά οι προσπάθειες σε παγκόσμια κλίμακα για την επάρκεια των διαγνωστικών μέσων.
10. Προϋπόθεση επιτυχίας του επιδημιολογικού ελέγχου αποτελεί αναμφίβολα και η προστασία τόσο του γενικού πληθυσμού με μέσα ατομικής προστασίας όπως οι μάσκες, τα αντισηπτικά και η επανεκπαίδευση σε κανόνες ατομικής υγιεινής, όσο και του υγειονομικού προσωπικού, με τα απαραίτητα μέσα υψηλότερης προστασίας. Και σ’ αυτή την κατεύθυνση η προσπάθεια αποδίδει.
11. Με την παραδοχή ότι δεν γίνονται αποδεκτές από τις αξίες του πολιτισμού που έχουμε επιλέξει οι ατομικές απώλειες υγείας, η παγκόσμια κοινότητα επικροτεί τον προσανατολισμό των Εθνικών Συστημάτων Υγείας και των Κοινωνιών στην ανάπτυξη κατεπειγόντως των απαραίτητων υπερμεγέθων Δομών Υγειονομικής φροντίδας με μεγάλο αριθμό κλινών ΜΕΘ και την επιστράτευση του αναγκαίου προσωπικού για τη στελέχωσή τους.
12. Η αναπόφευκτη οικονομική επιβράδυνση είναι ένα πρόβλημα επιβίωσης της ανθρωπότητας που αναζητά ευφυείς λύσεις για τη διατήρηση της παραγωγής και της απασχόλησης. Δεν είναι ο κανόνας και το μέτρο για τη λήψη αποφάσεων διάσωσης της οικονομικής δραστηριότητας.
13. Η ανασύνθεση του παραγωγικού μηχανισμού και της οικονομίας μπορεί να βασιστεί στην εφικτή πλέον γενική χαρτογράφηση και παρακολούθηση της επιδημίας με τη συνεργασία των επιδημιολογικών παραγόντων των συστημάτων Υγείας με τις οικονομικές αρχές. Αν αποφύγουμε το θάνατο, εξασφαλίσουμε την ομαλή πορεία των πασχόντων, ελέγξουμε γρήγορα την επιδημία και εμπεδώσουμε στους εργαζομένους και την κοινωνία το αίσθημα ασφαλείας, σύντομα θα δούμε μια νέα ορμητική επανάκαμψη της οικονομικής δραστηριότητας που θα έχει το πλεονέκτημα του μεγάλου κενού που δημιούργησε η επιδημία και της συσσώρευσης κεφαλαίων και νέων ευκαιριών. Ίσως τα σχέδια του ιού να ήταν τελικά πολύ διαφορετικά από αυτά που εμείς αντιλαμβανόμαστε.
14. Τέλος, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να τονισθεί πως η πληροφόρηση του κοινού σε σχέση με τον ιό και τις συνέπειές του θα πρέπει να ευθυγραμμίζεται με το προσήκον μέτρο και να μην διολισθαίνει σε υπερβολές, ούτε να καλλιεργεί τον πανικό. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που ριζώνει βαθιά στην ψυχή του ανθρώπου και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ξεριζωθεί. Διότι σύντομα θα ξαναβρεθούμε όλοι μαζί στην εργασία μας, στους δρόμους και στις πλατείες της πόλης μας και θα πρέπει να είμαστε σε θέση να (ξανα)συγχρωτιστούμε, χωρίς τρόμο και πανικό και να συνεχίζουμε κανονικά τη ζωή μας, όπως άλλωστε ο πολιτισμός μας επιτάσσει από τις απαρχές της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα.
15. Στο υποσυνείδητο του πολιτισμού μας, ούτε ο Αγαμέμνονας, ούτε ο Αβραάμ θυσίασαν τελικά τα παιδιά τους για ένα ανώτερο συλλογικό σκοπό. Η Ιφιγένεια και ο Ισαάκ που σώθηκαν με Θεία παρέμβαση, αντιπροσωπεύουν τις αξίες του πολιτισμού μας. Μέτρο είναι ο άνθρωπος και το πρόσωπο. Όχι η αγέλη.

ΠΗΓΗ: Emea Business Monitor